De ballade van daniel de Willem Vermandere
Letra de De ballade van daniel
In de jaren twintig dertig
leefd’ alhier in ‘t vlakke land
nen artist in hart en nieren
nen kloeken telg van ‘t vlaanderland
daniël kapte grote beelden in blanke marmer en graniet
ie boetseerde en ie moeleerde
nen handigeren duvel bestond er niet
nen handigeren duvel bestond er niet
Maar wa wil ‘t volk van ‘t arm vlaanderen
ne platte steen voor op zijn graf
laat die artiesten maar creveren
koop ze maar liever ne bedelstaf
bie permeke en bie verschaeve
verdiende daniël dan zijn brood
ie kneedde de klei tot lieven heren
of ferme vrouwen, naakt en bloot
ferme vrouwen, naakt en bloot
En een brood mag j’ iedereen geven
maar nooit niemand geen slechte raad
naar het oosten trok toen daniël
wist er van den duits geen kwaad
en daar kapt’ ie en boetseerde
naar ‘t antiek griekse model
germaanse helden en heldinnen
in een blinkend marmeren vel
in een blinkend marmeren vel
Ah, ik leefde in de wolken in arno brekers’ atelier
ik heb met goebbels nog pinten gedronken in een oud berlijns cafe
wist je dan echt niets van die wapens
en van de fuhrers duvels plan
en van die onschuldige jodenkinderen
daniël, wist je daar echt niets van
daniël, wist je daar echt niets van
Ah, ik wistte niets van dachau en van auschwitz al evenmin
maar dan is mijn herte gebroken
ben ik gestorven diep binnenin
achter tralies he’k dan gezeten
met mijnen honger en mijn groot verdriet
naar argentinië uitgeweken
mijn vrouwe en mijn hope, met meer niet
met mijn vrouwe en wat hope, met meer niet
Pottenbakker is ie daar geworden
in een nederig werkmanskleed
om zijn ziele te doen genezen
dag en nacht de klei gekneed
daniël’s huis stond wagewijd open
met arme luizen zijn brood gedeeld
en zo is daar ook den tijd verstreken
den tijd die alle wonden heelt
den tijd die alle wonden heelt
Traducción de De ballade van daniel
Letra traducida a Español
En los años veinte y treinta,
vivía aquí en el llano
un artista de corazón y alma,
un valiente hijo de Flandes.
Daniel tallaba grandes estatuas en mármol blanco y granito,
él modelaba y esculpía;
no había diablillo más hábil que él,
no había diablillo más hábil que él.
Pero qué quiere el pueblo de la pobre Flandes?
¡Una piedra plana para su tumba!
Dejen que esos artistas se mueran,
mejor cómprales un bastón de mendigo.
Con Permeke y Verschaeve,
Daniel ganaba su pan;
él amasaba la arcilla en formas divinas,
o fuertes mujeres, desnudas y a la vista,
fuertes mujeres, desnudas y a la vista.
Y un pan puede darlo cualquiera,
pero nunca nadie ningún mal consejo.
Al este marchó entonces Daniel;
de los alemanes no sabía nada malo;
y allí talló y modeló
siguiendo el modelo de lo antiguo griego;
héroes y heroínas germánicas
en un brillante manto de mármol,
en un brillante manto de mármol.
Ah, yo vivía en las nubes en el taller de Arno Breker;
he estado tomando cervezas con Goebbels en un viejo café berlinés;
realmente no sabías nada sobre esas armas
y sobre el diabólico plan del Führer?
y sobre esos inocentes niños judíos?
Daniel, de verdad no sabías nada?
Daniel, de verdad no sabías nada?
Ah, yo tampoco sabía nada de Dachau ni de Auschwitz;
pero entonces mi corazón se rompió;
morí profundamente por dentro;
tras rejas estuve entonces sentado,
con mi hambre y mi gran tristeza;
me refugié en Argentina
con mi esposa y mi esperanza, nada más;
con mi esposa y algo de esperanza, nada más.
Ceramista se volvió allí
en una humilde vestimenta de obrero,
para curar su alma
amasando la arcilla día y noche.
La casa de Daniel estaba siempre abierta
compartiendo su pan con los pobres;
y así pasó también el tiempo:
el tiempo que todo lo sana.
El tiempo que todo lo sana.
0
0
Tendencias de esta semana
Datos no encontrados


